تا اطلاع ثانوی

سلمان مُرد

پ.ن: ببخشید اگه اینقدر بی هوا مُردم

از همه دوستانی که این مدت با مزخرفات من چشمای قشنگشون رو ضعیف کردند ...ممنونم

از همه دوستانی که با نظرای مهربونشون منو امیدوار کردن .... ممنونم

از همه دوستانی که اومدن چون به بودنشون نیاز داشتم ... ممنونم

از همه دوستانی که با وبلاگای معرکشون منو هوایی کردن ... ممنونم

از همه دوستانی که براشون چرندیات نوشتم و نخوندن ... ممنونم

از همه دوستانی که دوسشون داشتم ولی نفهمیدن ... ممنونم

از همه دوستانی که به دوستیشون نیاز داشتم و از من دریغ نکردن ... ممنونم

از همه دوستانی که با انتظار خوندن مطالبشون منو کم صبر کردن ... ممنونم

از همه دوستانی که به من فکر کردن ... عاشق بودن ... آدم بودن رو آموختن ... ممنونم

از همه دوستانی که با آهنگهای رو وبلاگشون منو دیوونه کردن ... ممنونم

از همه  ممنونم

از خدا ممنونم که قلم را آفرید ... به من نوشتن آموخت ...

ایمیلم هست

هر چند به مُرده ایمیل زدن شگون نداره

از من ناراحت نشین ... رفتنم دلیل محکمتری از ماندنم داشت ...

رفتم تا انتظار آمدن کسی را نداشته باشم

یا حق و به امید دیدار ....

محنت از این بیش ...

که در بر باشی و

افسانه باشی ...

پ.ن : واسه اونی که دلم می خواد بخونه ولی نمی خونه ... نمی دونه

ساعت را ببین

نه به من رحم می کند ..... نه به تو

بیا .......

درنگ نکن

این عمر من است که فدای ثانیه هایت می شود ...

پ.ن: گیر ندین دوستان ... حال من خراب تر از آن است که عاقل باشم

اینجا شراب خانه لیلی مقدس است

مستی که اینچنین قدحش را به باد داد

سرتاسر ضمیر مرا گل فشانده است

رسم است شیوه عاشق کشی در این دیار

لیکن برای حضرت لیلی مقدس است ...

پ.ن:به کدامین لیلی چنین گرفتارم .... نمی دانم

خسته تر می شوم هر روز

پیر تر

وقتی اعتمادتان را سست تر می بینم

کاش نمی فهمیدم

ولی باور کنید

امروز غریبه تر از دیروزم ...

پ.ن: حوصله ام سر رفته ... باز عادت " نوشتن و پاره کردن " اومده سراغم ....

هراسان شده ام

دل آشوب

چنان میان این معرکه اسیر که توان از کف داده ام

نه به احساس پایبند و نه به  عقل مرید

در این جولانگاه عقل و احساس که هر دو بر عقیده خویش پافشارند

فقط منم که زیر بار این فشار دست و پا می زنم

........

درد دارم

آنقدر زیاد که گاه از هوش می روم

.......

مانده ام که مستی به راستی می ماند

یا که احساس جز هوسبازی دلی بی تاب نیست

خراب تر می شوم هر روز که انتهای عشق را نمی دانم

خراب تر می شوم که عقل را حاکم بر ذات خویش می دانم

خراب تر می شوم که خراب تر می شوم که خراب تر ....

گاهی اسیر چشمان نرگسی مست

گاهی گرفتار راهی به غایت سخت

ودر آخر جز خستگی و جز پشیمانی .... هیچ

چه سخت می گذرد این روزهای بی تابی

.......

درد دارم

دست از سرم بردار

...

روی قلبم بگذار

قلبم بیشتر از سرم درد می کند ....

دیشب تمام سنگامو با چشمم وا کندم

دیگه قرار شد از امروز فقط و فقط چیزایی رو ببینه که تا حالا ندیده .....

 .......

راستش از امروز صبح کور شدم !!!

پ.ن : یه مطلبی از دوست خوبم "صلح سپید" باعث این نوشته شد :

                "بگذار تا شیطنت عشق
                 چشمان تو را به عریانی خویش بگشاید
                  هرچند آنجا جز رنج و پریشانی نباشد,
                  اما کوری را به خاطر آرامش تحمل مکن."

ممنون دوست من ...

خدایا ...

تا سال دیگه

دلم برایت تنگ می شود

برایم نامه بنویس

آدرسم را که می دانی

اینجا .... وسط غوغایی که نمی دانم انتها دارد یا نه

یادت نرود

اینجا بدون تو دلگیر می شود .... دعوا می شود

کاش می شد از پیش ما نروی

یادت که هست .... قبل از مهمانی را می گویم

زد و خورد ... دود و آتش ... خون و باتوم ... بند و زندان ... حق و نا حق .... دروغ و ریا ... سبز و سیاه

آنقدر شلوغ شده بود که راه خانه هایمان را هم گم کرده بودیم

دیگر شلوغی نمی خواهم

کاش می ماندی .... فقط تو می توانی درستش کنی

یک ماه است که همه برایت درددل می کنند و تو گوش می دهی

گروهی از حق پایمال شده می گویند و گروهی بر سر تعصبات ایستاده اند

گروهی آب در هاون می کوبند و گروهی طبل تو خالی اند

کاش می ماندی .... می دانی که اگر بروی چه می شود ... باز دعوا می شود

خدایا ...

هر جا هستی به یادم باش

فراموشی عذاب است

منتظرم

نامه یادت نرود

آدرسم را که می دانی ....

یادم کنید

فراموشی عذاب است

مثل اسیر مانده در بند

مثل خورشید در پس ابر

مثل کودک پشت درب

مثل ماهی بیرون از آب

فراموشی عذاب است

یادم کنید

که یادتان می کنم .....